Wat telt? Solidariteit of het individu?

  • 19 december 2011
  • 35 reacties
  • 24880 Bekeken

Badge +2
  • Team FBTO Klantraad
  • 269 reacties
Moeten we in Nederland solidair zijn voor wat betreft verzekeren of niet?

Voorstanders van solidariteit vinden het terecht dat iedereen in principe hetzelfde betaalt voor zijn of haar verzekering. En het maakt daarbij niet uit hoe vaak je er gebruik van maakt. Mensen die nooit ziek zijn betalen mee voor mensen die bijvoorbeeld wel vaak medische hulp nodig hebben. Zo houden we voor iedereen de premie zo laag mogelijk.

Tegenstanders zetten het individu op de eerste plaats. Zij steunen ideeën als een leeftijdsafhankelijke premie voor de basisverzekering. Of een hogere premie voor de basisverzekering voor mensen die ongezond leven. Dit zorgt ervoor dat jouw premie kan stijgen als je ineens vaker van de verzekering gebruik moet maken.

Geef je reactie
Wat vind jij? Moeten verzekeraars gaan voor solidariteit of juist meer voor het individu?
En waarom?

En win…!
De drie meest originele reacties ontvangen een bol.com bon ter waarde van € 25,-. Lees de actievoorwaarden.

35 reacties

Als we het solidariteits beginsel verlaten bij verzekeren, dan is dat het failliet van verzekeren.

Ik behoor dus tot de tegenstanders van de individualisering bij verzekeren.
Het hele verzekeringswezen is gebaseerd op solidariteit, om iemand te helpen als hij of zij in de problemen komt, morgen kun jezelf de"pineut"zijn en dan ben je blij als het collectief sterk genoeg is om dat te dragen
Ik ben duidelijk tegenstander van individualisering en wel hierom:

Verlaagde premie of bonus malus bij goed gedrag(schadevrij rijden of niet ziek zijn) is naar mijn mening alleen een commercieel item. De ene verzekeraar geeft korting dus moet de andere hierin mee om geen klanten te verliezen.

Je kunt echter 25 jaar schadevrij rijden en dus een "goede "klant zijn maar dan ineens veroorzaak je een zwaar ongeval met dood of arbeidsongeschiktheid van derden tot gevolg. De korting die jij al die jaren hebt gekregen omdat je 25 jaar lang zo netjes reed, weegt op geen enkele wijze op tegen de door het zware ongeval ontstane kosten. Hoogst waarschijnlijk blijkt de klant die wel regelmatig een kleine schade veroorzaakt en voor straf een hogere premie moet betalen uiteindelijk winstgevender voor de verzekeraar te zijn dan de 25 jaar schadevrij rijdende klant. ( Overigens is schadevrij rijden niet altijd het resultaat van goed en defensief rijden, je kunt ook geluk hebben dat jouw gemaakte fouten tijdig door de andere partij wordt opgemerkt en die daardoor een aanrijding kan voorkomen )

Hetzelfde geldt voor de zorgverzekering. Je kunt fluitend door het leven gaan en vrijwel nooit gebruik hoeven te maken van medische voorzieningen en dan ineens .... wordt je ernstig ziek en hebt peperdure behandelingen nodig. ( voorbeelden in mijn kennissenkring te over )
Dan wordt het lage premiebedrag dat altijd werd betaald zeker aangevuld door de verzekerden die jaren lang een veel hogere premie hebben betaald.


Per saldo kan alleen na iemands overlijden worden vastgesteld of hij een "goeie"was voor de verzekeraar.

Daarom moeten de zorgkosten ook evenredig worden verdeeld evenals alle andere risicoverzekeringen.

Bij risicoverzekeringen moet m.i.d. niet naar het verleden worden gekeken, maar naar de financieele risico's in de toekomst.


Ik heb al meer dan 40 jaar geen brand in mijn woning gehad, krijg ik dan ook een lagere premie te betalen, nee natuurlijk niet. Ik betaal immers premie voor hetgeen nu direct of in de toekomst kan gebeuren.


( Overigens: Bij autoverzekeringen werkt een hoge bonuskorting vaak fraude in de hand en worden zelf veroorzaakte schades geclaimd via het waarborgfonds en dus alsnog betaald door het collectef van verzekeraars met meestal wel een hoger eigen risico.)
Geïntreseerde schrijft:"Bij risicoverzekeringen moet m.i.d. niet naar het verleden worden gekeken, maar naar de financiele risico's in de toekomst."
In mijn ogen kan je dan verzekeren wel afschaffen: Het principe van verzekeren is 'gezamelijk risico lopen', waardoor je door een lage premie, je risico op een grote tegenslag afkoopt. Stap je van dit principe af, zal je zelf moeten gaan sparen in de hoop dat je dan eventuele tegenslag kan opvangen. Het gros van de mensen kan hier nooit tegenop sparen. Zoals Geïntresseerde het zou willen, moeten we een gokpremie betalen. Heb je veel kanker in de familie, dan betaal je extra, want wie weet krijg jij het ook wel, veel problemen met bloeddruk bij je voorouders, dan extra betalen, heeft je vader een erfelijke spierziekte, jammer dan betaal de kosten zelf maar, want je bent niet meer te verzekeren. Maar Geïntreseerde, weet dan dat je toch de kosten weer moet gaan betalen via de belastingen, want mensen die mogelijk extra risico lopen, kunnen de werkelijke kosten niet ophoesten zonder de solidariteit en dan moeten ze bij het rijk aankloppen.
Badge +2
We hebben het hier over een JA/NEE vraag terwijl er zo een groot grijs gebied is. We vinden het allemaal gewoon dat er er een bonus-malus systeem is bij de autoverzekeringen, maar bij de ziekteverzekering moet het solidariteitsprincipe voorop staan.
Ik ben zelf niet voor uitsluitend het ene of het andere beginsel:
In zaken waar we zelf een (forse0 invloed hebben op de mogelijke uitkering (autoverzekeringen, gezond leven bijvoorbeeld) moeten we wel een stukje solidariteit nemen, maar afhankelijk van de grootte van de eigen invloed een stuk individualiteit.
Bij zaken waar we heel weinig of geen invloed hebben op de mogelijke uitkeringen moeten we de solidariteit laten prevaleren.
Voordat de verplichte basisverzekering werd ingevoerd was ik in een verzekering bij mijn werkgever, waar hoofdzakelijk hoger opgeleide mensen werkten en die zijn, naast de andere voorrechten die ze genieten, zoals een hoger inkomen, ook nog eens minder vaak ziek en worden minder vaak arbeidsongeschikt dan bijvoorbeeld mensen met veel zwaardere banen, zoals havenarbeiders of stratenmakers. En dus betaalden wij ook nog eens minder zorgpremie dan deze mensen die een inkomen onder de ziekenfondsgrens hadden. Toen de verplichte basisverzekering kwam steeg mijn premie met zo'n 50%. Dat is wel zo rechtvaardig, dus dit soort solidariteit heeft mijn volle steun. Ook zou ik geen Amerikaanse toestanden willen, waar mensen met een "pre-existing condition" als ze hun baan verliezen (en dat betekent in de VS meestal ook je verzerking kwijtraken) daarna geen verzerkering meer kunnen krijgen tegen een aanvaardbare premie. Dus ja, ik ben voor solidariteit.
Moet je goed gedrag belonen met een lagere premie? Een lagere zorgpremie voor niet-rokers? Een lagere zorgpremie voor mensen met een gezond gewicht? Och alsjeblieft, laten we elkaar niet lopen controleren op levensstijl. Rokers worden heus wel genoeg gestraft door hun toenemende gezondheidsproblemen. En als dat al niet afschrikwekkend is, dan is een beetje meer premie dat heus ook niet.
En wat betreft de bonus-malus in de autoverzekering? Allereerst heeft dat niet altijd met goed of slecht gedrag te maken. Mijn auto, op slot, met elektronische beveiliging, werd 's-nachts voor mijn huis weggehaald, wellicht op een trailer meegenomen, en ik raakte mijn no-claim kwijt. Hoe dat zo? Alsof het mijn schuld was dat die auto gestolen werd.
Maar zelfs als no-claim alleen zou worden verloren als je zelf schuld aan de schade hebt dan nog is daar iets raars mee. Als ik mijn schadevrije jaren zou verliezen, betaal ik vele jaren een premie die aanvankelijk zeer fors hoger is, en nog jarenlang hoger blijft. Reken ik uit hoeveel premie ik in totaal meer betaal over al die jaren, dan ben ik wel gek als ik een schade claim onder de 4000 euro. Tenzij ik de pech heb dat ik twee jaar later opnieuw schade veroorzaak en de twee schades bij elkaar wel boven de 4000 euro uitkomen. Ik wil maar zeggen, dat de bonus-malus regeling leidt tot een calculerend gedrag dat vooral in het voordeel van de verzekeringsmaatschappijen is. Ik zou liever een premie willen die lager wordt met elke 100.000 km die je aan rijervaring opdoet.
Dus wat mij betreft: meer solidariteit en minder beloning van "goed gedrag".
Beste mostertpot,

Ik weet niet of mijn reactie niet duidelijk was, of dat mijn reactie door u totaal verkeerd is gelezen of begrepen.

Ik beweer juist het tegengestelde van wat u uit mijn reactie begrijpt.

In de aanhef staat ook duidelijk dat ik tégen individualisering en dus vóór collectiviteit ben.

Ik heb mijn reactie aan verschillende mensen laten lezen en niet één daarvan begrijpt uw uitleg van mijn schrijven.

En natuurlijk verzeker je altijd voor de toekomst.( probeer maar eens een brandend huis tegen brand te verzekeren) Je verzekerd je tegen de financiele gevolgen van gebeurtenissen die je kunnen overkomen en niet zelf kunt dragen, niet tegen gebeurtenissen die je al overkomen zijn. Dat de verzekeraar voor de inschatting van haar risico zich baseert op historische cijfers, gecorrigeerd met de verwachte ontwikkelingen is onontkoombaar, anders zou het bepalen van de premie inderdaad een loterij worden.

Ik heb dan ook nergens bedoeld te zeggen, dat de premie achteraf moet worden bepaald en betaald. Wel heb ik bedoeld en geschreven dat pas aan het einde van ons leven bekend is of de verzekeraar aan jouw premie heeft verdiend of niet. Overigens is het juist het collectieviteitsbeginsel dat maakt, dat de door de ene persoon teveel betaalde premie wordt aangewend om aan de schade van een minder gelukkige mee te betalen.

Misschien is de volgende zin de boosdoener van het onbegrip:

''Daarom moeten de zorgkosten ook evenredig worden verdeeld ,evenals alle andere risicoverzekeringen.''

Ik heb hier bedoeld te zeggen gelijk verdeeld. Het woord evenredig kan leiden tot een niet door mij beoogde begripvorming.De evenredigheid slaat dan ook op bv een hogere premie voor een auto met een hogere nieuwwaarde en niet op een hogere premie voor bv mensen met een bepaald ziektebeeld in de familie.

Dus beste mostertpot, lees mijn reactie met de bovenstaande uitleg aub nog een keer.
Als ik niet wist dat het december is zou ik denken het is 1 april.

Voordat verzekeringen bestonden moest iedereen voor zijn schade zelf opkomen. Dat heeft dan ook velen in nood gebracht. Juist daarom is er ooit de solidariteit van verzekeren ontstaan waarbij iedereen (die mee doet) in een pot inlegd (evt. na mate van vermogen) en wie het, zonder schuld!, nodig heeft ontvangt.

Het individualiseren van verzekeringen is zo iets als een contradictio in terminis, oftewel het stapsgewijze afschaffen van het solidariteitsprincipe. Overigens staat het winstmaken van een verzekeringsmaatschappij daar ook haaks op.
Goed gedrag mag, net als in de opvoeding, best beloond worden.
Je hoeft maar aan één ding te denken: "Amerika". Laten we hier aub geen Amerika maken en blijven bij onze solidariteit en een goede basis houden. Als iemand extra's zou willen, zou je er over kunnen nadenken of hier een systeem voor kan worden bedacht dat men voor deze betaald.
Badge +1
Ziek zijn en regelmatig gebruik moeten maken van je zorgverzekering is grotendeels niet te beïnvloeden. De één is veel ziek en een ander nooit. Daarom ben ik in principe voor de solidariteit in de zorg. Slecht gedrag zou wel zwaarder belast moeten worden, maar helaas is dat heel slecht vast testellen. Roken, drinken en drugs hebben een slechte invloed, maar ook daar is verschil in. Het is ook moeilijk vast te stellen waar de grens ligt. Alle dagen drie biertjes is niet echt exorbitant hoog, maar kan toch slecht zijn op de lange duur. Ik hoop, dat we nooit veel ziekte en behoefte aan medische ondersteuning gaan belasten. Helaas zie je bij sommige verzekeringen al een begin door studentenverzekeringen, bijzonder fit verzekeringen e.d. Ik vind het een slechte ontwikkeling.
Verzekeren is een mix tussen solidariteit en differentiatie. Voor alles waar ik geen of heel weinig invloed op kan uitoefenen vind ik dat we solidair met elkaar moeten zijn. Als mijn gedrag afwijkt waardoor ik meer risico loop, of wanneer ik in een object woon of rijdt waardoor ik meer risico loop dan de overige verzekerden, dan is het toch logisch dat ik meer bijdraag aan het schadepotje dan iemand die 'bewust' minder risico loopt.

Ik zou zeggen: Samen zullen we alles delen, dat geldt voor velen. Maar als ik door mijn toedoen meer uit het potje haal, is het logisch dat ik meer betaal.
Solidariteit betekent dat men niet aleen elkaars lasten draagt, maar ook elkaars winsten deelt!!!! Dat vergeet iedereen schijnbaar heel gemakkelijk.
Ik ben ervan overtuigd dat de overheid in het recente verleden zeer grote beleidsfouten heeft gemaakt, door energie, gezondheidszorg en openbaar vervoer over te laten aan de "vrije markt". De vrije markt in ultimo is de USA en daar is OOK een heel kleine bovenlaag die giga veel geld verdient over de ruggen van zeer veel andere mensen die geen enkel uitzicht op een normaal bestaan meer hebben. Deze bovenlaag kent maar een criterium: Geld verdienen, ten koste van alles en iedereen, maar niet ten koste van zichzelf!!
Armoede, honger, en geen dak boven je hoofd, en dat terwijl er dagelijks 24 uur aan een stuk, reclame wordt gemaakt. koop dit , koop dat en neem nog een creditcard of lening. Solidariteit is een stem uit het verleden geworden, zelfs bij de voedselbanken, een schande in een land als Nederland, kom je op een wachtlijst en wordt je onderworpen aan "criteria" voordat je wellicht iets krijgt.
Wij mogen van onze overheid doodvallen, maar dienen dat wel netjes in 3-voud aan te vragen bij het juiste loketje. Men maakt zich drukker over het "normaal doen" in de 2de Kamer dan over de schrijnende asociale houding van de overheid aangaande jeugdige asielzoekers. Er is geen vorm van solidariteit meer die echt er toe doet.
Ook verzekeraars hebben boter op hun hoofd, denk maar eens aan ACHMEA, daar mogen verzekerden niet meer behandeld worden omdat de budgetten op zijn.
Hoe is dat mogelijk?? De overheid schrijft immers voor dat in de BASISverzekering, specialistische behandleing en ziekenhuisopname opgenomen dient te zijn en noemt nergens een datum of limiet!! Dat doen de verzekeraars die immers WINST moeten maken.
Solidariteit in Nederland is een dode letter!
Badge
Voordat de verplichte basisverzekering werd ingevoerd was ik in een verzekering bij mijn werkgever, waar hoofdzakelijk hoger opgeleide mensen werkten en die zijn, naast de andere voorrechten die ze genieten, zoals een hoger inkomen, ook nog eens minder vaak ziek en worden minder vaak arbeidsongeschikt dan bijvoorbeeld mensen met veel zwaardere banen, zoals havenarbeiders of stratenmakers. En dus betaalden wij ook nog eens minder zorgpremie dan deze mensen die een inkomen onder de ziekenfondsgrens hadden. Toen de verplichte basisverzekering kwam steeg mijn premie met zo'n 50%. Dat is wel zo rechtvaardig, dus dit soort solidariteit heeft mijn volle steun. Ook zou ik geen Amerikaanse toestanden willen, waar mensen met een "pre-existing condition" als ze hun baan verliezen (en dat betekent in de VS meestal ook je verzerking kwijtraken) daarna geen verzerkering meer kunnen krijgen tegen een aanvaardbare premie. Dus ja, ik ben voor solidariteit.
Moet je goed gedrag belonen met een lagere premie? Een lagere zorgpremie voor niet-rokers? Een lagere zorgpremie voor mensen met een gezond gewicht? Och alsjeblieft, laten we elkaar niet lopen controleren op levensstijl. Rokers worden heus wel genoeg gestraft door hun toenemende gezondheidsproblemen. En als dat al niet afschrikwekkend is, dan is een beetje meer premie dat heus ook niet.
En wat betreft de bonus-malus in de autoverzekering? Allereerst heeft dat niet altijd met goed of slecht gedrag te maken. Mijn auto, op slot, met elektronische beveiliging, werd 's-nachts voor mijn huis weggehaald, wellicht op een trailer meegenomen, en ik raakte mijn no-claim kwijt. Hoe dat zo? Alsof het mijn schuld was dat die auto gestolen werd.
Maar zelfs als no-claim alleen zou worden verloren als je zelf schuld aan de schade hebt dan nog is daar iets raars mee. Als ik mijn schadevrije jaren zou verliezen, betaal ik vele jaren een premie die aanvankelijk zeer fors hoger is, en nog jarenlang hoger blijft. Reken ik uit hoeveel premie ik in totaal meer betaal over al die jaren, dan ben ik wel gek als ik een schade claim onder de 4000 euro. Tenzij ik de pech heb dat ik twee jaar later opnieuw schade veroorzaak en de twee schades bij elkaar wel boven de 4000 euro uitkomen. Ik wil maar zeggen, dat de bonus-malus regeling leidt tot een calculerend gedrag dat vooral in het voordeel van de verzekeringsmaatschappijen is. Ik zou liever een premie willen die lager wordt met elke 100.000 km die je aan rijervaring opdoet.
Dus wat mij betreft: meer solidariteit en minder beloning van "goed gedrag".



Je bent je no-claimkorting niet kwijt geraakt ondanks dat het jouw schuld niet was, je bent je no-claim kwijt geraakt omdat je een gedekte schade hebt geclaimd. Als je er voor gekozen had om deze schade niet te claimen was je ook je no-claimkorting niet kwijt geraakt. Zo simpel is het en zo rechtvaardig ook.

Ik vind juist dat rokers korting op hun ziektekostenpolis moeten krijgen. Een deel van alle ziektekostenpremie betaalt de overheid. Ik draag voor elk pakkie shag met een kostprijs van 1 euro 5 euro aan accijnsen af aan de overheid, dus eigenlijk vind ik dat ik als roker korting moet krijgen op mijn ziektekostenverzekering, althans als we overwegen het solidariteitsprincipe los te laten en meer individueel gaan beoordelen. Zo niet, ook goed overheid maar dan niet meer zeuren over mijn rookgedrag.
Badge
Oorspronkelijk is 'solidariteit' niet verzonnen door verzekeraars maar door groepen verzekerden die veelal hun eigen 'Onderlinge', niet te verwarren met de term 'Direct Writer' want dat is wat anders, oprichtten.. Nadien ontdekten de daaruit ontstane verzekeraars dat je met verzekeren ook heel goed winst kon maken en sindsdien was het goeddeels met de solidariteit gedaan. Je kreeg standaard premies voor bepaalde risico's aangevulde met eigen risico's en allerlei clausules naarmate het risico linker of minder link was.

En nu gaat FBTO ons de vraag stellen of ik meer voor solidariteit ben of voor individualisering? Dat is volgens mij net zoiets als het stellen van de vraag: 'Wil je een sigaar uit eigen doos of willen wij een sigaar voor je uitzoeken?'
Badge +2
Ik ben voorstander van een gemengde situatie. Voor iedereen moet dezelfde zorg beschikbaar zijn, maar de premies moeten gebaseerd zijn op draagkracht.

De sociale minima betalen weinig of niets, de miljonairs betalen heel veel premie of dragen alle kosten zelf.
Badge +2
Zorgverzekeringen zijn volgens mij ontstaan uit de "bussen" , opgezet door werknemers in een tijd dat aan den lijve moest worden gevoeld hoe belangrijk solidariteit is tegenover bepaalde krachten.
Dat we het nu relatief goed hebben maakt ons overmoedig. Solidariteit is de bescherming van het individu. Toen en Nu en nog heel lang na ons
het gaat om de solidariteit van het individu .Aan de ene kant een verzekering waarop je geen of weinig invloed op kunt uitoefenen: Je kunt je leeftijd niet beinvloeden.

Aan de andere kant een verzekering waarop je wel invloed hebt: je kunt je rijstijl wél beinvloeden
Als ik de reacties lees, concludeer ik dat iedereen de herkomst van verzekeren als solidariteitsbeginsel nog steeds ondersteund. Wel worden er verschillende suggesties gedaan over de mate waarin iemand moet bijdragen.Zo wordt het uitgangspunt gehanteerd dat naarmate de draagkracht groter is dat er meer ingelegd moet worden. Dit lijkt mij erg passen bij het solidariteitsbegingsel en is volgens mij in het huidige Zorg stelsel met de inkomensafhankelijke ZvW bijdrage ook zo geregeld. Voor andere verzekeringen kennen we dat echter niet op die manier. Natuurlijk betaalt iemand met een dure auto of woning meer belasting over die goederen en het gebruik daarvan, maar deze gelden worden niet gebruikt om je tegenmoet te komen in geval van tegenspoed met Auto of Woonhuis.

Want daar is het uiteindelijk om begonnen. Gelukkig wordt in een aantal reacties aangehaald dat het verzekeren vanuit solidariteit begonnen is om situaties op te vangen waarbij de financiële schade veel te groot is om zelf te kunnen dragen. En dan ook schade waar je zelf niet om gevraagd hebt, dat wil zeggen waar je geen invloed op hebt gehad. Wat mij opvalt is dat bij het individualistischer worden van de verzekeringen, een groot deel van de premie niet betaald wordt voor het delen van het grote leed zoals: heropbouw van de woning na brand of aansprakelijkheid schade bij een aanrijding of een zeer kostbare operatie en nabehandeling bij een verschikelijke ziekte. Maar voor het vergoeden van een stuk bagage of een aantal fysio behandelingen of een pechhulp bij een auto. Dit zijn allemaal zaken die qua kosten ver onder de maat blijven van de eerder genoemde grote financiële risico's. Het is bij deze risico's ook heel goed uit te rekenen of het zinvol is hiervoor premie te betalen of dat je zelf dat risico kunt nemen en/of dragen. Naarmate alleen mensen die de betreffende dekking nodig denken te hebben, deze dekking afsluiten, zal de premie hiervoor hoger worden en de aantrekkelijkheid kleiner.

Het vreemde effect is, dat mensen die ook moeite hebben om de lagere financiële tegenvallers te dragen, de aanvullende dekkingen af zouden willen sluiten maar dit niet meer kunnen bekostingen. En dat de rijkeren onder ons, heel berekenend de dekkingen niet meer sluiten en zelf hiervoor sparen. Daarmee is onder deze aanvullende verzekeringen voor de kleinere risoco's het solidariteits principe verdwenen. Aangezien de verzekeringen van vandaag een opeenstapeling zijn van het afdekken van de grote én kleine risico's brent deze beweging het gehele solidariteitsprincipe aan het wankelen.

Ik pleit er dan ook voor om alleen die dekkingen die gaan over de grote risico's als verzekering te zien en daar het solidariteitsbeginsel maximaal te laten gelden. Eigenlijk zoals denk ik de Basisverzekering voor Zorg is bedoeld. En dit principe ook te hanteren voor Auto, Woon en andere verzekeringen. En alle andere dekkingen als zichzelf bedruipende dienst aan te bieden. Dus door de vergoeding duidelijk te scheiden van de risico premie. Natuurlijk kan een verzekeraar hierin wel meerwaarde bieden door gezamenlijke inkoop en collectief voordeel.

Op deze manier hoop ik dat solidariteit blijft en niet verkwanseld wordt door winstdoelstellingen en commercialisering.
Juist in moeilijke tijden is het belangrijk om solidariteit in stand te houden. Daaruit is ook het principe van verzekeren ontstaan (onderlinge waarborg). Vreemd om van dat principe af te willen stappen. Collectiviteit kost misschien wel wat extra, maar áls er schade is ben je blij dat je lid bent van een verzekeringsclub die de schade vergoedt dankzij diezelfde collectiviteit. Je kunt ook zelf de risico's dragen als je genoeg geld hebt.
J. van Schaij
In Achlum begon de solidariteit met het gezamenlijk dragen van vooral grote risico's. De maatschappij heeft zich sindsdien niet altijd in positieve zin ontwikkeld. Als je in een pol vraagt of we solidair zijn dan zegt vrijwel iedereen "ja!", maar als je vraagt of je mee wilt betalen aan het slechte schadegedrag van je buurman, dan is het plotseling "nee!"

Solidariteit neemt overigens toe als de ramp groter is, denk aan overstromingen, voedseltekorten, kernrampen etc. Grenzen vervagen dan tussen mensen, geloven, rassen, ideeen, maar keren weer terug als de "ramp" kleiner wordt.



Kortom; Solidariteit kent vele gezichten
Badge +1
Solidariteit is hartstikke belangrijk. Maar juist in deze tijden is het ook heel begrijpelijk dat mensen op zoek gaan naar de goedkoopste optie en solidariteit opzij schuiven. Als je nooit gebruikmaakt van zorg, begrijp ik dat je zo weining mogelijk wil betalen. Verzekraars spelen hierop in.

Hier een artikeltje van nu.nl waaruit blijkt dat sommige verzekeraars al behoorlijk ver gaan...
‘Het welzijn van een geheel van samen verzekerde mensen is des te groter, naarmate de enkeling minder aanspraak maakt op de opbrengsten van zijn eigen premiebijdragen, dat wil zeggen naarmate meer van zijn eigen gezondheidsbehoeften niet door zijn eigen premies, maar door de premies van de anderen worden bevredigd’.
Wat telt ? Solidariteit of het Individu ??
Allebei natuurlijk ! Je gaat een verzekering aan als Individu en je gaat er van uit dat door de Solidariteit van het groepsgebeuren die bepaalde verzekering een "redelijke" premie heeft.. wel op basis van risico/ het object dat je wilt verzekeren maar verder mag niets anders de premie per persoon veranderen..zoals jong/oud ..arm/rijk ... wit/zwart .. ondersteboven/binnenstebuiten.... verzin ze verder zelf maar
Badge +2
In december 2011 plaatsen we deze topic op het forum van Onderling.nl: “Wat telt? Solidariteit of het individu?”. De drie meest originele reacties zouden een bol.com bon ontvangen ter waarde van € 25,-.

Inmiddels hebben we de verschillende reacties met elkaar vergeleken en zijn de winnaars bekend!
De volgende community leden ontvangen een bol.com bon:

1. Geinteresseerde
2. Dijkstra
3. bertterpstra

Gefeliciteerd! Onderling.nl wenst jullie veel plezier met jullie bon. We hopen jullie en alle andere communityleden die gereageerd hebben, terug te zien met nog meer inspirerende reacties!

Reageer